Krav Maga pojawiła się w środowisku i w czasie, w których przemoc właściwa naturze zjawisk politycznych i ideologicznych, obecna była na co dzień. Fakt ten pozwalał testować i udoskonalać ten system, który w rzeczywistości okazał się metodą konsekwentnej, idealnej samoobrony przeciw wszelkim zagrożeniom. Dzięki tym cechom system zyskał uznanie jako profesjonalny i upowszechnił się na całym świecie.
W Krav Maga uważa się, że prostota jest rozstrzygnięciem, które pozwala zachować maksymalną szansę na przeżycie w obliczu agresji fizycznej. Ruchy są proste, krótkie, pozbawione nadmiernej obszerności i choć raptowne i dynamiczne, to jednak mało męczące. Ci, którzy mieli to nieszczęście być zaatakowani np. na ulicy, wiedzą doskonale, z jaką nieprawdopodobną wprost łatwością, w ciągu kilku sekund traci się całą swoją energię. Dopiero w momencie zagrożenia uświadamiamy sobie, jaki jest faktyczny stan naszej kondycji fizycznej. Różnica pomiędzy kimś, kto dysponuje dobrą kondycją fizyczną a kimś o kondycji słabej, wyraża się tym, że pierwsza osoba będzie w stanie wykonać ok.150 do 200 uderzeń podczas ćwiczeń, druga osoba wykona tylko 50 do 100 w tym samym czasie. Zatem osoba o słabszej kondycji będzie miała mniejsze szanse na uniknięcie zagrożenia. W przypadku, gdy walka będzie przedłużała się, rezultat może okazać się zależny od tego, czy kondycja walczących jest dobra czy słaba. W konsekwencji zarówno jeden jak i drugi z walczących znajdą się na granicy wyczerpania sił. W takim stanie rzeczy istnieją dwie dobre rady, obie dotyczą ruchów prostych - nieskomplikowanych. Pierwsza rada - należy maksymalnie chronić zasoby naszych sił fizycznych; druga - zaleca stosowanie ruchów prostych i krótkich, a więc skrócenie dystansu, co pozwala przyspieszyć i zdynamizować zadawanie uderzeń.
System walki, jakim jest Krav Maga, da się podzielić na dwie części: walka wręcz i samoobrona. Odnośnie pierwszej części, tj. walki wręcz- ci, którzy trenują Judo, Karate, Taekwondo, Kung-fu, boks, kickboxing zgodzą się ze mną, że na pojawienie się pierwszych zmian cech motorycznych w organizmie potrzeba kilku miesięcy ćwiczeń.
Nie jest także tajemnicą i to, że każda z tych dyscyplin zawiera w swojej strukturze jej tylko właściwe problemy i trudności konieczne do rozwiązania przez adeptów tych sportów i sztuk. Wyjaśnienie różnic i cech charakterystycznych dla określonych sportów walki wiąże się z podkreśleniem właściwości ochronnych dla zdrowia, które są cechami specyficznymi określonych rodzajów sztuk walki i w pełni pozwalają na bezpieczną kontynuację progresywnego rozwoju adepta.
Taki rozwój w postępie progresywnym, właściwy jest tym sztukom walki, które mieszczą się w grupie sztuk o charakterze współzawodnictwa sportowego. Oznacza to, że obowiązują dla nich określone normy postępowania sportowego. Wynika z tego, że adept danej sztuki może mieć trudności w bronieniu się, gdy będzie zaatakowany formą ataku zabronioną w uprawianym przez niego sporcie; nie będzie też w stanie zaatakować w taki sposób, który w jego sporcie jest zabroniony, na przykład: w judo zabronione są wszelkiego rodzaju uderzenia; w karate - uderzenia poniżej pasa lub chwytania i obłapywania typu zapaśniczego; w taekwondo - niedozwolone jest uderzanie pięścią w twarz; w thaiboxingu - nie uderza się głową ani palcami dłoni w oczy. Te kilka przykładów daje tylko skromne wyjaśnienie zakazów, jakie obowiązują i muszą być przestrzegane w każdym z wyżej wymienionych sportów walk.
W Krav Maga jest inna zasada wykorzystywania umiejętności bojowych. Wszystkie formy zarówno uderzeń, jak i obrony, możliwe są do zastosowania. Nie obowiązują zakazy i jakiekolwiek ograniczenia. Adept poznaje sposoby uderzeń innym nieznane, nawet te z zaskoczenia oraz sposoby obrony przed takimi atakami. Jest jednak progresywnie przygotowywany do każdej formy walki i obrony, dzięki przemyślanym i bezpiecznym treningom już na etapie uczniowskim. Należy jednak pamiętać, że swoboda treningowa nie może oznaczać bezkarnej dowolności w ataku i wszelkich ruchach bojowych. Dopiero wtedy, gdy zostanie wytworzona w organizmie (w wyniku właściwych ćwiczeń) odruchowa zdolność reagowania obronnego na określony atak lub kontratakowania, z właściwym pełnej swobodzie psychofizycznej refleksem, bez potrzeby przeprowadzania analizy ruchu - efekt będzie wyrażał się w postaci błyskawicznego odruchu bezwarunkowego, dynamicznego i skutecznego. W wyniku tego, co zostało wyjaśnione powyżej, będziemy reagowali bardzo szybko i zdecydowanie wręcz bezwiednie, niezależnie od sposobu i formy agresywnego ataku.
W Krav-maga ćwiczy się adeptów, uwzględniając wszystkie możliwe formy zagrożeń: duszenie, chwyty agresywne i wszystkie inne ataki z zaskoczenia, które mogą pojawić się w walce ulicznej. To, co charakterystyczne jest dla Krav-maga, to cel jako efekt ostateczny. Celem tym nie jest działanie o wymiarze estetycznym lecz działanie skuteczne.
Krav-maga jako system obronny zrodziła się w Izraelu, w okolicznościach, które wymagały odpowiedzi na pytanie: jak potoczy się życie ludzi oraz jaką przyjąć postawę, by wyeliminować wszelkie zbędne ozdobniki na rzecz ochrony istoty życia.
Na zakończenie wykładu należałoby poruszyć jeszcze jeden problem, jaki tkwi w tej prostej metodzie obronnej. W momencie, gdy naprzeciw nas staje agresor, który zdecydowany jest targnąć się na nasze życie, w organizmie pojawia się charakterystyczne biologiczne odczucie osłabienia, w wyniku tego, nasze działanie pozbawione jest spokoju wewnętrznego. Jeśli mimo zaistnienia takiej sytuacji dochodzi do uruchomienia wszystkich obronnych emocji, to jednak strach lub ból fizyczny mogą spowodować ograniczenie lub niemożność wykonania działania obronnego w walce o przeżycie. Jeśli mimo wszystko akcja obronna będzie trwała nadal, to ruchy mogą stać się charakterystyczne dla pobudzenia stresowego: będą urywane, zbyt obszerne, chaotyczne, nieskoordynowane, napięte i z objawami skurczu mięśniowego, wreszcie niezbyt precyzyjne z objawami wycieńczenia. Temu wszystkiemu towarzyszy niestety nieprawidłowe oddychanie. Oczywiście nie można twierdzić bezwzględnie, że ten stan po jakimś czasie nie ustąpi. Jednak trzeba założyć, że nie osiągniemy swojej optymalnej skuteczności obronnej.
Różne techniki praktykowane w wielu sportach walki mieszają się ze sobą, w wyniku czego zacierają ostrość swoich rysów pochodzeniowych.
Dzięki regularnemu trenowaniu ćwiczący rozwija swoją szybkość reagowania, co pozwala mu
skontrować przeciwnika zanim ten zdoła zaatakować skutecznie podobną techniką.
To, co pozostaje z tego wzajemnego przenikania i uzupełniania pewnych cech, to właściwe i solidne trenowanie. Wynikiem takiego działania jest wojownik z wyjątkowymi właściwościami fizycznymi, wysokimi kwalifikacjami technicznymi, mentalnymi i zaletami moralnymi. Osoby ćwiczące, które zbliżyły się szczerze i w sposób zaangażowany do istoty sztuk walki, osiągną wspaniałe rezultaty w wyniku wydobycia z siebie wszystkiego, co najlepsze. Natomiast my będziemy mogli ocenić techniki obrony, skutecznie przygotowanych adeptów sztuk walki przeciw agresji fizycznej jak i wobec wielu rodzajów poczynań agresywnych w życiu codziennym.
Oczywiście, że Krav-maga nie jest jedynie sposobem moralnego samodoskonalenia i samokształcenia intelektualnego. Sztuka, religia i inne niezwykle wartościowe nauki, są być może bardziej wskazane do osiągnięcia tego duchowego i moralnego celu. Pozostawanie jednak w tym przeświadczeniu mogłoby wydawać się słusznym, gdyby nie to, że siła duchowa nie jest "de facto" obcą dla wtajemniczania w bojowe zasady obronności. Wbrew powszechnej opinii, z korzyścią dla oceny Krav-maga, właśnie ten system obronny, będący równocześnie systemem bojowym, jest wspaniałym sposobem na medytacyjne wyciszenie się. Dalsze badania tego fascynującego zjawiska pozostawmy na inną okoliczność, jest to temat do drugiej debaty.
Już po jednej godzinie treningu, poczujemy zadowolenie i poczucie uwolnienia od kłopotów, będące konsekwencją uprawiania tak skutecznych ćwiczeń. Mogą być one wykorzystywane w sytuacji ekstremalnego zagrożenia ze skutkiem absolutnym. Konieczność obrony swojego życia podyktowana jest biologicznym nakazem prawnym każdego uczciwego człowieka. Ten nakaz - obowiązek obrony życia, zmusza w sytuacjach ekstremalnego zagrożenia, do dokonania wyboru, niekiedy najbardziej wstrząsającego ludzkim sumieniem. W obliczu zaistnienia takiej sytuacji, trzeba dokonać aktu ostatecznego - zabić, żeby nie zostać zabitym. W innym przypadku można wybrać drogę wystarczająco skutecznej samoobrony mistrzowskiej, opanowując odruch zabijania, jest to ta postawa w ludzkim istnieniu, która wyraża się czynieniem dobra i ograniczeniem zła, poprzez rozwijanie dobrej energii.
Richard Douieb |
